Eelco Sinds donderdag 8 december zijn we in Gran Tarajal op Fuerteventura. Na het bezoek van opa Bijlsma, blijven we tot in het nieuwe jaar. We vieren hier dus kerst en de jaarwisseling. Met andere woorden de feestdagen, of zoals ze hier ons overal in Spaans toe wensen: ‘Feliz Fiestas’
En daar (die feestdagen) maken ze hier op de Canarische eilanden ook echt werk van, met activiteiten van midden december tot 8 januari. De hele stad is met lichtjes versierd, er zijn twee podia waar elke dag (behalve tijdens de kerstdagen zelf) optredens worden verzorgd en er rijdt van 17:00 tot 20:30 een toeristentreintje met kerstmuziek door de straten van Gran Tarajal
Daarnaast blijkt er zelfs een kleine ijsbaan (!) te zijn. Dit wordt waarschijnlijk door de middenstand gesponsord, omdat je er met een kassabon van de detailhandel/ supermarkt een half uur kunt schaatsen. Gelukkig wordt dit uitgelegd door de sportwinkel waar we nieuwe schoenen kochten voor Rianne en de kinderen, waarna de kinderen twee keer zijn gaan schaatsen
We besluiten dan ook aan de feestelijkheden mee te doen en van te genieten. Dat betekent dan ook dat ik de kinderen om de beurt de mast in takel. Zodat de door opa meegenomen (gekleurde) kerstverlichting (met 8 verschillende standen) om de lazy jacks kan worden gewikkeld. Voor niet zeilers; lazy jacks zijn lijnen vanaf de giek om het zeil bij elkaar te houden als het gestreken wordt. Als heel Gran Tarajal met lichtjes is versierd, moeten wij toch ook een beetje mee doen. Ook sturen we een ‘speciale’ kerst- en nieuwjaarsfoto aan familie, vrienden en collega’s
Elke dag beginnen Rianne en ik met een duik in de (koude) zee, gevolgd voor een (koude) douche aan de boulevard bij het strand. Volgens het boek van Wim Hof dat we hebben gelezen, zou dat heel gezond moeten zijn. Of dat zo is weten we niet, wel merken we dat je er goed wakker (en fris) van wordt. Na het ontbijt en school voor de kinderen, gaan we ’s middags naar het podium op het pleintje bij het strand om te kijken wat er die dag te doen is. In de dagen van kerst tot drie koningen (8 januari) zien we alle lokale muziek, dans en acrobatiek verenigingen voorbij komen. Zowel kinderen en volwassenen met – waarschijnlijk met al maanden geoefende – acts. Het wordt aangevuld met professionele acts als poppenkast, toneelstuk en live muziek. Het is echt superleuk
Tussen de festiviteiten door doen we een aantal keer de was bij de lokale wasserette (Speed Queen) en kopen we een keer broodjes bij het café in de InterSpar. De grootste (en best gesorteerde) Spar winkel die we ooit hebben gezien
Op Oudjaarsdag gaan we ’s ochtends naar de Churreria, voor Churros con chocolate. Churros zijn in olie gebakken deegslieren die erg lekker zijn met een (dikke en warme) chocolade saus. Het komt voor ons het dichts in de buurt van oliebollen. Oudjaarsavond is voor ons vervolgens traditioneel met hapjes, spelletjes en een Dr. Denker (kerst) puzzel. Iets voor 12 uur zetten we de Spaanse (Canarische) televisie op en eten we, net als alle Spanjaarden, één druif per klokslag. Waar het gebruik vandaan komt weten we niet, wel dat het best dooreten is om 12 druiven in één minuut weg te werken
Het nieuwe jaar begint vervolgens goed met een Calima. Een aantal dagen (harde) oostenwind, die heel veel Sahara zand mee neemt. Het wordt aangekondigd met een aantal minder zicht (een soort ‘mist’) op zee, en wordt vervolgens veel wind en héél veel rood stof (zand). Het is ongelooflijk, maar het komt overal doorheen. De eerste week van januari sluiten we dus af met het schoonmaken van de hele boot, en extra wassen van het beddengoed. Gelukkig neemt het niezen van Rianne daarna ook af
Ook staan er op een dag twee mannen naast de boot met de vraag of het écht een Hallberg Rassy Rasmus is. De één is een Zweed die zelf een Hallberg Rassy 42 heeft, de ander een Nederlander (Christiaan) die een Olle Enderlein 32 (OE32) heeft. Onder Zweedse vlag, vandaar dat ik hem niet als andere Nederlander had herkend. Olle Enderlein is óók de ontwerper van de Rasmus, dus een dag later nemen we een kijkje aan boord. Heel interessant om een OE32 te zien, en je te realiseren dat het één van de toegestane types is voor de Golden Globe Race. Een race rondom de wereld geïnspireerd op de oorspronkelijke race uit 1968 die werd gewonnen door Robin Knox-Johnson (hij finishte als enige). Dat je op een boot van 9,5 meter (er doet in de GGR van 2022 één OE 32 mee) door de stormen op het zuidelijk halfrond wil waren blijf ik bijzonder vinden
Zeker na het lezen van het verhaal van Knox-Johnson zelf en het boek over Mark Slats deelname aan de GGR van 2018 (50 jaar na de éérste en tot dan toe enige GGR) dat ik kreeg van mijn collega’s. De hoeveelheid stormen die Mark over zich heen kreeg, de meerdere keren dat de boot plat is geslagen (mast en zeil op het water) en dan toch zo’n race volbrengen en als tweede finishen op een paar dagen achterstand. Ongelooflijk. Ik heb het boek inmiddels meerdere keren gelezen en snap helemaal waarom Micha Jacobs voor de titel ‘Held op zee’ heeft gekozen. Mark’s motto ‘wees sterker dan je excuus’, met andere woorden ‘ga het doen’ herken ik wel. Er zijn zoveel redenen te bedenken om (nog) niet te gaan, dat je echt (in ons geval samen) moet durven kiezen om te vertrekken. Anders waren we niet met ons gezin voor een jaar op avontuur gegaan. Maar het bewust deelnemen aan zo’n race en het daarmee ‘opzoeken’ van meerdere stormen tot 12 Bft…
Nee, dat soort helden zijn wij echt niet. Al vind ik het persoonlijk ook wel dat de GGR de scheidslijn opzoekt tussen heldhaftigheid en onverantwoordelijkheid…
Op 6 januari komt een Nederlandse boot binnen met een Nederlandse opstapper (Vincent), die even kennis komt maken. Vincent is op zoek naar een boot die de Atlantische oceaan over gaat. Omdat de ARC (Atlantic Rally for Cruisers) binnenkort uit Las Palmas (Gran Canaria) vertrekt, gaat hij een dag later met de veerboot over. In Las Palmas is – ivm die ARC – momenteel zo goed als geen plek in de haven of ankerplaats. ’s Avonds spreken we af te borrelen, en dat wordt uiteindelijk aan boord van de (drie meter grotere) Beneteau 45 van Francis en Hsye uit Antwerpen
Op 7 januari is het voor de (jonge) kinderen van Gran Tarajal de belangrijkste dag van het jaar. Die dag komen namelijk de drie koningen aan, die cadeaus meenemen. Eigenlijk is het de Spaanse versie van het Nederlandes Sinterklaas. Met een echte intocht met zelfs drie gulle gevers: de Reyes Magos (wijze koningen) Melch(i)or, Caspar en Baltazar. We bekijken de intocht en bezoeken daarna het huis van de drie koningen met vuurspuwer!
8 januari is onze laatste hele dag in Gran Tarajal. In de voorgaande dagen hebben we alle werkzaamheden voor het installeren van de stuurautomaat zo veel mogelijk afgerond. In Las Palmas (Gran Canaria) gaan we proberen de ontbrekende adapters (Amerikaanse/ Britse schroefdraad naar metrisch) te vinden zodat ook de hydrauliek (het eigenlijke sturen) aangesloten kan worden
Van de in zes planken gezaagde plaat multiplex die we hebben gekocht, weten we er twee te verkopen aan Polen die schuin tegenover ons liggen en aan het klussen zijn. Een derde gaat naar Nederlanders (Walter en Esther) die we hebben ontmoet. Dat betekent dat we de nog twee (hele) planken een plaats in de stuurboord bakskist geven, en de reststukken van de derde (gebruikte) plank in de andere bakskist opbergen. Na het bekijken van de boot van Walter en Esther (een Contest 36S), gaan we ’s avonds met hen pizza eten bij Piccolo Italia. Een leuk afscheid van Gran Tarajal
