Eelco “Jullie zouden toch om 16:00 uur naar de Azoren vertrekken? Wat is dat nou voor planning?!” Wil Richard (met een grote grijns) van de Moana Nui weten. “Ehm… we zitten alvast in de tijdzone van de Azoren… daar is het een uurtje vroeger” is ons antwoord
Vrijdag 5 mei vertrekken we om 21:00 ’s avonds uit Funchal. Het plan is om ’s nachts naar Porto Santo te varen, zodat we daar ’s ochtends vroeg aankomen. Naar ons idee zouden we dan het grootste deel (aan de wind) moeten kunnen zeilen, wat zaterdag overdag volgens de weersverwachting lastiger is omdat de wind dan meer uit het noorden komt
Tot aan de punt van Madeira is het motorsailen over een prachtig door de maan verlichte zee. Daarna kunnen we over op zeil. ’s Nachts zeilt de boot met 4,5 tot 5,0 knopen richting Porto Santo, waar we ’s ochtends om 8:30 de haven naderen. Terwijl wij naar binnen willen, zien we ook een boot de haven verlaten. Het is de Bruce, een Nederlandse boot die we eerder op La Palma hebben ontmoet. Na een vriendelijke ochtendgroet en zwaai, leggen wij onze boot vast aan de mooring (boei) die de Bruce net vrij heeft achter gelaten
Later die dag komen ook de Doris en Moana Nui aan. Zij hebben de nacht geankerd aan de oostkust van Madeira. Ook zij nemen een mooring
Vanaf maandag trekt de wind aan en is het in haven wat onrustig. We liggen op zich heerlijk rustig aan de mooring, maar de windvlagen zorgen er wel voor dat de rubberboot opeens ondersteboven naast de boot ligt. Natuurlijk nog mét de buitenboord motor er op. Gelukkig valt de schade mee en is er geen water in de motor gekomen. Wel haal ik vanaf dat moment elke nacht de buitenboordmotor van de rubberboot af, en hangen we een ankertje (gewicht) aan de voorkant van de rubberboot om te voorkomen dat deze nog een keer omver geblazen wordt. Bij de Doris worden er een paar jerrycans diesel in de rubberboot gezet (als gewicht) en de Moana Nui pompt wat liters water in de rubberboot (en ’s ochtends er weer uit) om omslaan te voorkomen
Op zondag 7 mei eten we in de stad (Vila Baleira) een heerlijk bord soep, als we een poster zien hangen waarop staat dat er die avond een gratis jazz concert is van het conservatorium. Benieuwd gaan we kijken. Om mensen te trekken begint een aantal muzikanten buiten voor het concertgebouw te spelen, en lopen na twee nummers al spelend naar binnen. De uitnodiging voor geïnteresseerden om te volgen. We genieten vervolgens van een heel leuk en goed Jazz concert. Ook de kinderen
Op 9 mei maken we een toeristische busrit over Porto Santo met Doris en Moana Nui. Porto Santo is een prachtig (droog) eiland met een 9km lang gouden zandstrand. Een enorm verschil met het groenere Madeira. Op de bergtoppen zijn wat bomen aanwezig, het resultaat van een als bijna 100 jaar lopend programma tot het (her)bebossen van het eiland. Met name op de wat koelere en vochtigere bergtoppen is dat gelukt
Via de havenmeester kom ik in contact met een medewerker van de (kleine) jachtwerf op Porto Santo die me kun helpen om een bronzen bus te draaien zodat ik de nieuwe stuurarm (gemaakt op La Palma) kan monteren. Gelukkig heb ik nog een oude bronzen pen van het roer (dankzij de orka’s in Portugal) omdat ze geen bronzen materiaal hadden. Donderdagochtend is de bronzen bus klaar en een uurtje later is de nieuwe (rvs) stuurarm gemonteerd. Een veel betere constructie als de oude stuurarm
Zaterdag 13 mei wordt er een spelletjesavond met chili sin carne georganiseerd door de Moana Nui. Wij brengen een zelf gebakken chocolade cake mee en we vermaken ons ’s avonds met een kaartspel met (saboterende) kabouters die een schat moeten zoeken
Door de harde wind durft de Humla het niet aan om naar Porto Santo te zeilen, zij sluiten op de Azoren weer aan. Wel komen ze op zondag 14 mei voor één dag over met de veerboot vanuit Funchal. Ze hadden immers die dag met met Noorse vrienden afgesproken op Porto Santo. Voor de gezelligheid gaan we met z’n allen lunchen en rond 17:00 zwaaien we de veerboot weer uit
Op 17 mei maken we een wandeling vanaf de haven langs de zuidoostkust van
het eiland. Daarbij komen we via een tunnel aan de oostkust waar het eiland
bestaat uit zandsteen (hier komt het strand vandaag). We klimmen via en trappetje
een door de wind uitgesleten kloof in het zandsteen in. Vanaf een restaurant
krijgen we een lift naar het museumdorpje waar je kunt zien hoe de boeren op
Porto Santo vroeger leefden. Van daar nemen we een taxi terug naar het dorp
We nodigen Mats en Eva van de Angelina uit voor een borrel bij ons aan boord. Met de opmerking dan we ook graag hun boot een keer bekijken. Na een gezellige borrel bij ons, spreken we af vrijdag bij hun een drankje te drinken
Donderdag 18 en vrijdag 19 mei ben ik de hele dag aan het klussen om een magneetventiel (normaly closed) in de hydraulische stuurleidingen te zetten. Het idee is dat we daardoor vanaf het stuurwiel met een schakelaar het stuursysteem kunnen uitschakelen als we met de windvaan willen varen
Helaas lukt het me niet goed om na het inbouwen het stuursysteem te ontluchten. Sterker nog, we kunnen nog maar één kant op sturen, de andere kant kan ik het stuurwiel draaien wat ik wil maar gaat het roerblad niet verder dan midscheeps. Na wat testen met Richard (van de Moana Nui) is de conclusie dat het magneetventiel maar aan één kant dicht is en aan de andere kant altijd open staat. Als we het stuurwiel vasthouden kan ik het roerblad zonder moeite met de hand naar bakboord bewegen. Dat is niet de bedoeling en het lijkt er dan ook op dat er verkeerd geadviseerd is door het bedrijf waar ik het ventiel heb besteld. Gelukkig heb ik nog twee rechte koperen koppelstukken en kan ik het magneetventiel er uit halen en de leidingen van het stuursysteem weer herstellen naar de oorspronkelijke situatie
Daarna is ontluchten opeens heel makkelijk en werkt het stuursysteem weer zoals het hoort. Gelukkig! Wel sluit ik daardoor anderhalf uur later aan bij de borrel op Angelina. Naast gezelligheid krijgen we daar ook de tour van hun Hallberg Rassy 42E Ketch (twee masten)
Een prachtig schip, met een mooie doorgang (geen stahoogte) binnendoor naar de achterkajuit, een navigatiehoek met navigatietafel die drie keer zo groot is als de onze, een keuken die ietsje groter is maar meer kastruimte heeft en waar je je goed schrap kunt zetten op zee, en een zithoek waar denk ik wel twaalf mensen kunnen zitten. Of waar op zee twee zeekooien (slaapplaats) van te maken zijn. Er is zelfs een klein werkplaatsje naast de deuren naar het motorruim. We zijn een beetje jaloers
Achteraf hebben we allebei het gevoel dat als we over tien jaar misschien nog een keer zo’n reis willen maken, we dat met een iets grotere Hallberg Rassy moeten doen. Alle dingen die nèt niet helemaal top zijn op Erasmus kunnen daar wel (door de grotere lengte en breedte) en je kunt ook gasten (of grotere/ volwassen) kinderen een fatsoenlijke slaapplaats bieden
Wat overigens niet betekent dat we niet blij zijn met onze huidige boot. Daar zijn we nog steeds trots op en dankzij Erasmus hebben we deze bijzondere reis kunnen maken. Als gezin mét de kinderen. Als we hadden moeten sparen voor een grotere boot, hadden we de reis waarschijnlijk niet nu (met kinderen) kunnen maken. Maar voor de toekomst mag je natuurlijk wel grotere dromen hebben…
Om onze prestatie te vieren, leven we ons uit op een muurschildering op de kade muur. Bijna alle bezoekende zeilboten laten in Porto Santo op de kademuur een schildering achter. Het is een soort graffiti, maar dan toegestaan (aangemoedigd) door de marina en het geeft de betonnen muur een wat vrolijkere uitstraling
Na twee dagen sjabloon maken, afplakken, spuiten en bijwerken met kwastje is er een echt resultaat! Het had misschien nog wat strakker gekund, maar om nou de betonnen muur eerst te gaan plamuren is ook wel een beetje overdreven. Met een goede laag lak hopen we de muurschildering voor een aantal jaar te beschermen
Op dinsdag 23 mei is er een weervenster naar Santa Maria (de Azoren). Het is geen ideaal weervenster, we zullen waarschijnlijk 4 dagen moeten motoren, maar het is wel het enige venster dat we zien waarmee we op tijd op de Azoren kunnen zijn voor het bezoek van opa Marco. Tijd om te gaan dus
En terwijl op de Doris een borrel voor alle Nederlandse boten wordt georganiseerd, maken wij ons klaar voor vertrek om 16:00. Als we vervolgens na het leeg laten lopen en opruimen van de rubberboot uiteindelijk (grappig hoe je de hoeveelheid werk altijd onderschat) om 17:00 losmaken van de moorring, krijgen we natuurlijk nog de kritische opmerking (met grijns) Richard van de Moana Nui over onze planning. Maar dan vertrekken we dan toch onder luid getoeter en gezwaai vanaf de Doris richting Santa Maria
