Eelco “Goed gedaan! *toet* *toet* Jullie hebben de Azoren bereikt!”
Op dinsdag 23 mei om 17:00 uur vertrekken we uit de haven van Porto Santo (Madeira archipel). Uitgezwaaid (en getoeterd) vanaf de Doris, waar de bemanningen van vier Nederlandse boten aan het borrelen zijn. Heel bijzonder
Het is niet een ideaal weervenster – het wordt in ieder geval twee dagen windstil – maar het lijkt het enige weervenster waarmee op tijd op de Azoren kunnen komen voor het bezoek van opa Marco. Als het moet, zouden we in theorie het hele stuk kunnen motoren. Dan moeten we wel 5,0 knopen kunnen varen bij 1600 toeren (dan hebben we 100 motor uren en een actieradius van 500 mijl)
Buiten de haven hijsen we de zeilen en zetten koers naar Santa Maria (Azoren). Met de huidige wind en golfslag is dat – om de benodigde snelheid te halen – al motorsailend. Rond twaalf uur ’s nachts wordt het qua golven rustiger, en zien we over bakboord de verlichting van Madeira
Op woensdag 24 mei begint vanaf 8 uur ’s ochtends de wind verder af te nemen. Om onze snelheid rond de 5 knopen te houden, blijft de motor bij staan. Om 18:00 ’s avonds hebben we een kwart tank diesel verbruikt. Om 1 uur ’s nachts valt de wind vervolgens bijna volledig weg. We gaan door op de motor met het (gereefd) grootzeil alleen nog als steunzeil. Er is een prachtige heldere sterrenhemel met het sterrenbeeld Grote Beer aan stuurboord voor de boeg
Donderdag 25 mei wordt het duidelijk dat er stroming tegen staat. We gaan met 1500 toeren ongeveer 4,0 tot 4,4 knopen. Te langzaam om Santa Maria (Azoren) op de motor te kunnen bereiken. Er zal een deel van de route gezeild moeten worden. Vandaag zal dat in ieder geval niet zijn, want de zee is echt spiegelglad. Het is bijna ongelooflijk. Midden op zee tussen Madeira en de Azoren en geen zuchtje wind. De zee is olieachtig glad
Vrijdag 26 mei komt er aan het einde van de ochtend een beetje wind. Aan het einde van de middag wordt de wind iets krachtiger en om 21 uur ’s avonds gaat na 75 uur non-stop draaien de motor uit. We zeilen weer! Vlak voor het donker wordt vullen we de dieseltank (die was teruggelopen tot net boven een kwart) bij met de 40 liter diesel uit de jerrycans
Het zijn wel zeer goede omstandigheden voor een pannenkoekenlunch en een zonnige middag in de kuip met z’n allen. Ook zien we overdag tientallen Portugese oorlogsschepen (kwallen) voorbij komen. Op basis van het weerbericht passen we ’s avonds om 22 uur de koers iets aan om ten oosten van Santa Maria de voorspelde NE wind op te kunnen pikken
‘s nachts is de wind wat variabel, en ook niet helemaal uit de voorspelde richting. In plaats van een noordoosten wind, krijgen we noorden tot noordwesten wind. We moeten of op de motor recht tegen de wind in, met de vraag of we daar voldoende diesel voor hebben, of het zeilend oplossen
We besluiten aan het einde van de ochtend om westwaarts te zeilen (zo’n 50 mijl zuidelijker dan de hoogte van Santa Maria) tot de wind naar het westen draait of totdat we zover onder het eiland zijn doorgevaren dat we het aan de wind kunnen bezeilen. De tocht wordt er wel een dag langer van, maar we voorkomen dat we aankomen in de nacht
Zondag 28 mei om 8 uur ’s ochtends zijn we zover onder Santa Maria door gezeild dat we de koers naar het noorden kunnen verleggen. Vanaf 12:00 uur krijgen we een aantal buien over ons heen met 22 knopen wind. We zetten het 1e rif er in en zitten de bui uit, waarna de wind weer in zakt tot 8 a 9 knopen.
Vanaf 16 uur zetten we de motor bij om er voor te zorgen dat we toch voor donker binnen zijn. Om 19:00 zijn we nog 9 mijl van Santa Maria. Onze telefoons hebben weer bereik en we kunnen via Whatsapp melden aan de Humla (een Noorse boot die we eerder hebben ontmoet) dat we er bijna zijn. Om 21:00 uur (20:00 uur Azoren tijd) worden we na vijf dagen varen met geklap, gejuich en getoeter binnen gehaald door de bemanningen van Humla, Blauwe Zwaan en Skellig
Na het afmeren gaan we moe en hongerig naar het restaurant van de marine club op het haventerrein. Het is dichtbij en het is (nog een uur) open. Tot onze verrassing is het eten er van echt van heel goede kwaliteit én ook nog eens heel betaalbaar. Na een heerlijke rustige eerste nacht, verkennen de we volgende dagen het eiland. Het lukt ons om (na wat heen en weer bellen) een auto te huren voor een aantal dagen.
Santa Maria blijkt een prachtig groen eiland. Er is een (wat droger) maar groen/geel laagland, waar de grootste woonplaats ‘Vila do Porto’ (de eerste plaats waar mensen zich hebben gevestigd op de Azoren) en het vliegveld van Santa Maria liggen. En een hoger berg- heuvelachtig gebied waar je naast bos en mooie uitzichten ook veel grasvelden met grazende koeien tegen komt. Het is de grootste verrassing die we tijdens onze reis zijn tegen gekomen, en voor ons allemaal het mooiste eiland dat we hebben bezocht.
We maken verschillende wandelingen. Door bos en (hoge) weilanden met koeien, en maken een tocht naar de dorpen Santo Esperito, Santa Barbara, de vuurtoren op de zuidoostpunt van het eiland (je schijnt daar op het juiste moment in het jaar de walvissen langs het eiland te kunnen zien zwemmen) en de Cascata do Aveira. Een indrukwekkend waterval!
Terwijl 4 juni nadert, de dag dat opa Marco op bezoek zou komen in Ponta Delgada (op São Miguel, één eiland noordelijker) nadert ook een storm de Azoren. In plaats van het gebruikelijke Azoren Hoog (een hogedruk gebied dat voor mooi weer zorgt en normaliter maanden stabiel boven de Azoren ligt), nadert er nu een Azoren Laag met een windverwachting richting de 10 tot 12 Bft en golfhoogten van 4 meter vanuit het oosten. De haven in Ponta Delgada is alleen helemaal onbeschermd vanuit het oosten, wat betekent dat daar dus golven van 4 meter in de haven verwacht kunnen worden
Dat laatste lijkt ons geen goed plan, dus op 1 juni bellen we Marco dat we op basis van het weerbericht niet naar Ponta Delgada willen varen. Wel is er een dagelijkse vliegverbinding tussen Ponta Delgada en Santa Maria. We stellen daarom voor dat hij naar Santa Maria komt en wij een hotel voor hem zoeken. We reserveren een nette kamer in hotel Praia de Lobos, zo’n 10 tot 15 minuten lopen van de haven. Daarnaast huren we een iets grotere auto en op 4 juni halen we Marco aan het einde van de middag op bij het Aeroporto Santa Maria. ’s Avonds is er een barbecue in de haven, georganiseerd door een vijftal boten en maakt Marco kennis met onze ‘cruiser community’
Met Marco verkennen we het eiland verder. We lopen twee paden langs de zuidkust van Santa Maria. Een met een waterval die over basaltpilaren naar beneden komt (Calçada do Gigante) en een waar je langs (door mensen uitgegraven) kalksteen grotten (Gruta do Figueiral) komt. Hier werden de stenen voor de huizen vandaag gehaald. Ook lunchen we een keer bij een café in Santo Eperito. Hier blijken ze ook fantastische taarten te maken. Om de verjaardag van Jikke (12 jaar!) extra bijzonder te maken, wordt er een na overleg en het bekijken van foto’s een SC Heerenveen taart bestelt
Op 6 juni passeert de storm. Of misschien moeten we zeggen: de STORM met hoofdletters. Het leek er even op dat de storm Santa Maria zou raken, maar gelukkig is de afgelopen dagen de positie is veranderd. Dit betekent dat de storm tussen Santa Maria en São Miguel door gaat en we in de haven van Santa Maria heel goed beschut liggen voor de NO/O wind
Dat was in Ponta Delgada wel anders geweest! We hebben dan ook weinig last van de wind aan deze kant van het eiland. Wel komt de regen met bakken uit de lucht. Het water in de haven is nog dagen helemaal bruin van alle modder die met de rivier mee naar beneden komt. Een dag eerder konden we de bodem (4 meter) nog zien, nu zie je nog geen 10 centimeter
Op 8 juni beklimmen we ’s ochtends de Pico Alto. Letterlijk de hoogste piek van het eiland. ’s Middags is het feest! De speciale verjaardagstaart wordt aangesneden en we vieren het meest internationale verjaardagsfeest (gasten uit Nederland, Duitsland, Engeland, Ierland, Noorwegen, Frankrijk en Turkije) met de hoogste gemiddelde leeftijd (geschat ergens rond de 55) dat een 12 jarige waarschijnlijk ooit heeft mee gemaakt. Het is wel heel gezellig!
Op 11 juni vertrekt opa Marco weer vroeg met het vliegtuig naar São Miguel en later die dag naar Nederland. Wij blijven nog een even op Santa Maria, omdat we de Doris en Angelina nog verwachten. We huren nog voor een paar dagen een auto en gaan bodyboarden bij Praia Formosa. Er is daar een prachtig zandstrand met geschikte golven
Na een regenachtige nacht, komen we er helaas achter dat er in de achterkajuit aan stuurboord nog steeds wat lekkage is. De eerdere reparatie-actie is dus niet succesvol (genoeg) geweest. Dat moeten we voor we terug willen zeilen naar Europa nog even goed oplossen dus. Ook houden we een keer grote schoonmaak
Op 15 juni komt eerst de Doris en een paar uur later de Angelina aan. Dat betekent dat we – na een laatste keer bodyboarden en het inleveren van de auto – aan het einde van de middag een bijpraat/ afscheidsborrel hebben aan boord de Humla. Een dag later zullen we namelijk vertrekken naar het volgende eiland, São Miguel.
Op 16 juni steken we over naar Ponta Delgada. We gokken er op dat we met onze 10,5 meter nog wel een plekje kunnen vinden, als is het volgens De Skellig en de Blauwe Zwaan – die een paar dagen eerder zijn overgestoken – heel druk in de haven
Omdat er weinig wind staat doen we wat langer over de overtocht, en komen we pas tegen 22:00 uur in de buurt van São Miguel. De marina reageert niet meer op de marifoon en telefoon. Gelukkig gaan Duco en Marjolein van de Blauwe Zwaan even op verkenning, en sturen ze een plattegrond door met een nog vrije box schuin tegen hun ligplaats. Om 23:00 meren we af
